می دونی؟ آخه...

می دونی؟ آخه آدم با ضعف هاش بزرگ می شه، با نارسایی هاش، با پارادوکس هاش. آدم با همه ی وجودش بزرگ می شه و تازه همیشه به نوعی و تا حدی همون بچه هه باقی می مونه.