کار

مدت ها بود اینجوری کار نکرده بودم. سه هفته روزی ۲۴ ساعت.  ۱۹ ساعت تو بیداری، ۵ ساعت تو خواب. همش با خودم حرف می زنم و بحث می کنم. می خونم و می خونم و نت بر می دارم. طرح هایی رو می چینم و دوباره نارسا و ناکافی تشخیص می دم و دوباره روز از نو روزی از نو ...

می دونی؟ یک تکه شعر استاد زنده نگه ام داشته:

چون ورزاهایی بودیم کلان

که در گل های چسبناک به زحمت می رفتیم

سه چهره داشتیم: دیروز ، امروز ، فردا

و ما جهان را

در لحظات چرخش بزرگ

تنش بزرگ

در لحظات سرنوشتی اش دیدیم ...